Struktura grobowca i statystyki budowy

piramidy_xbp_pl-0038Wiele piramid było po prostu pełną budowlą kamienną. Wewnętrzne ich komory znajdowały się pod powierzchnią terenu, w litej skale. Były  jednak i takie, które w swej części nadziemnej miały kunsztowne pomieszczenia i korytarze, planowo wykonywane podczas budowy. Najbardziej znana, tzw. Wielka Piramida króla Chufu zawiera kilka korytarzy (a wśród nich tzw. Wielką Galerię długości 47 metrów i wysokości 8,5 metra) oraz trzy komory grobowe. Prawdopodobnie fakt istnienia aż trzech komór grobowych w jednej piramidzie wyniknął ze zmian koncepcji w trakcie jej budowy. Warto dodać, że ponad najwyższą, właściwą komorą grobową znajduje się pięć niskich komór odciążających, mających chronić jej strop przed zgnieceniem spiętrzoną wyżej masą kamienia. Każdą z owych komór odciążających przykryto granitowym blokiem o ciężarze około 50 ton (musiały one sprawić niemało kłopotu ekipom transportowym). Najważniejszy element komory grobowej — sarkofag, umieszczano we wszystkich piramidach na miejscu w trakcie odpowiedniego etapu robót. Ciekawym szczegółem są dwa cienkie przewody wiodące z komory grobowej na zewnątrz. Nazywa się je zwykle przewodami wentylacyjnymi i rolę taką jeden z nich spełnia do dziś, ale większość egiptologów sądzi, że miały one przede wszystkim znaczenie religijne. Ze znaków kamieniarskich na niektórych blokach wiemy, że komora grobowa Wielkiej Piramidy powstała w siedemnastym roku panowania Chufu. Zdaje się to potwierdzać przekazane przez Herodota i Diodora Sycylijczyka informacje, że budowa Wielkiej Piramidy trwała dwadzieścia lat.

piramidy_xbp_pl-0039Załóżmy, że tak było. Jeśli przyjąć, że nad budową Wielkiej Piramidy pracowano istotnie przez dwadzieścia lat, bez żadnych przerw i świąt po 12 godzin na dobę (co czyni w przybliżeniu 7300 dniówek), łatwo wyliczyć, że średnio trzeba było umieszczać w konstrukcji 26 przeciętnych, to znaczy 2,5-tonowych bloków na godzinę. Ponieważ średnią wysokością dla ostrosłupa jest jedna trzecia jego wysokości — w przypadku Wielkiej Piramidy wynosząca prawie 50 metrów — daje to dla samego tylko transportu pionowego 3250 tonometrów na godzinę, czyli 39 000 tonometrów dziennie. Nie uwzględniono w tym rachunku ogromnych koniecznych robót ziemnych przy wznoszeniu ramp. Liczby te mówią same za siebie. A przecież wydaje się bardziej prawdopodobne, że „pełną parą” budowa szła tylko w sezonie, kiedy Nil zalewał pola i można było zatrudnić masowo chłopów, normalnie pracujących na roli. Wówczas dzienny „przerób” musiałby być kilkakrotnie wyższy. W wyniku tych rozważań dochodzimy więc do wniosku, że głównym składnikiem sukcesu owego przedsięwzięcia była z pewnością nadzwyczaj sprawna organizacja pracy na samym placu budowy, a zwłaszcza skuteczne rozwiązanie transportu pionowego kamiennych bloków. Przy okazji ciekawostka: mało kto wie, że znamy imię twórcy owej gigantycznej budowli — był nim nadworny architekt i wezyr króla Chufu, Hemon. Zachował się nawet jego posąg, którego oblicze tchnie energią i inteligencją.

Kategoria wpisu: Piramidy. Dodaj do zakładek stały link.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *